Mój przyjaciel jest inwalidą – jak kształtować postawy akceptujące niepełnosprawność

włącz .

 

REALIZACJA ZADANIA NR 7

Z PROJEKTU BEZPIECZNA SZKOŁA – BEZPIECZNY UCZEŃ

w Zespole Szkół Specjalnych w Szubinie

 

            Zadanie na temat „Mój przyjaciel jest inwalidą – jak kształtować postawy akceptujące niepełnosprawność” zostało przeprowadzone w formie konwersatoriów we wszystkich klasach z podziałem na trzy grupy wiekowe.

            W grupie pierwszej znaleźli się uczniowie klasy I – III gimnazjum i klasy przysposabiającej do pracy. Na początku uczniowie odszukali w słowniku pojęcia tolerancja i akceptacja. Następnie podczas pogadanki wspólnie próbowaliśmy ustalić od czego zależy wartość człowieka (płeć, uroda, sława, zawód, kolor skóry itd.). Uczniowie doszli do bardzo rozsądnych wniosków (wartość człowieka jest niezależna od cech zewnętrznych). Kolejnym zadaniem była ocena podanych profili konkretnych ludzi (np. pewien chłopak jest świetnym piłkarzem, ale nie potrafi pisać i czytać, co o nim sądzisz?). Szybko doszliśmy do wniosku, że bardzo łatwo jest nam kogoś krytykować i oceniać negatywnie, zamiast znaleźć w nim dobre, pozytywne cechy. Po długiej dyskusji doszliśmy do wniosku, że każdy człowiek ma swoją wartość i w każdym należy szukać czegoś dobrego. Zajęcia zakończyła krótka ankieta „Czy jestem tolerancyjny?”, której wyniki każdy mógł sobie ocenić we własnym sumieniu. W grupie drugiej znaleźli się uczniowie klasy IV – VI oraz klasy I – III gimnazjum dla dzieci z um. i zn. stopniem niepełnosprawności intelektualnej. Zajęcia zaczęły się od „burzy mózgów”, która była odpowiedzią na pytanie „Czym się różnimy?” Dwoje uczniów zapisywało odpowiedzi innych dzieci, które to stały się konkluzją do wyjaśnienia pojęć tolerancja i akceptacja. Wyjaśnienie niektórych zagadnień zostało poparte przykładami zaczerpniętymi z codziennego życia uczniów oraz na podstawie profili postaci fikcyjnych. Uczniowie dobrze poradzili sobie z szukaniem czegoś dobrego, pozytywnego u siebie nawzajem, potrafili powiedzieć o sobie coś miłego. Rozegraliśmy też kilka scenek sytuacyjnych, które zobrazowały jak należy pomagać osobie, która w danej chwili znalazła się w trudnej sytuacji (np. chłopcu poruszającemu się na wózku inwalidzkim, który nie mógł podjechać pod krawężnik itp.). Ostatnią grupą byli uczniowie klas najmłodszych ( I – III, I – III dla dzieci z um. i zn. stopniem niepełnosprawności intelektualnej oraz IV – VI dla dzieci z um. i zn. stopniem niepełnosprawności intelektualnej). W tej grupie zajęcia trochę różniły się od spotkania w grupach poprzednich. Uczniom pokazano wiele ilustracji przedstawiających ludzi różniących się od siebie pod wieloma względami (wyglądu, ubrania itp.). Zadaniem uczniów było znalezienie tych różnic i próba odpowiedzi na pytanie „Czy ktoś jest lepszy od pozostałych i dlaczego?”. Na szczęście dzieci, podobnie jak w poprzednich grupach, trafnie oceniły, że wszyscy ludzie są równi. Następnie każdy miał powiedzieć cos dobrego o sobie i o swoim koledze. To zadanie też okazało się sukcesem. Zajęcia we wszystkich grupach można ocenić jako bardzo udane. Najstarsi uczniowie w większości podeszli do tematu bardzo poważnie, ale starali się też zachować swoje prywatne sprawy dla siebie. Uczniowie w drugiej grupie byli bardzo aktywni, chętnie rozmawiali, bez skrępowania używali nawet najtrudniejszych pojęć i omawiali najdelikatniejsze sprawy, chętnie odgrywali scenki sytuacyjne. Dzieci najmłodsze chętnie dzieliły się swoimi spostrzeżeniami i na pewno widzą w każdym człowieku coś dobrego. Mamy pewność, ze uczniowie naszej szkoły są tolerancyjni, akceptują siebie nawzajem i w trudnych sytuacjach potrafią sobie pomagać.

© Zespół Szkół Specjalnych w Szubinie

porno porno porno porno porno porno